stop met jezelf steeds weer ter discussie stellen

Ik merkte het vanochtend ineens. Ik was moe, verdrietig, voelde tekort en had nergens echt zin in. Vrijwel onmiddellijk begon ik dingen uit te stellen. Niet heel dramatisch, gewoon een beetje rommelen. Nog even dit, eerst nog dat. Straks maak ik dat filmpje wel en die blog kan morgen ook nog.

Tot ik ineens dacht: o ja. Dit is wat ik doe.

Op dit soort momenten stop ik met op komen dagen. Niet omdat ik ineens niet meer weet wat ik wil of omdat mijn plannen veranderd zijn, maar omdat ik me op dat moment niet voel zoals ik blijkbaar vind dat ik me zou moeten voelen om ervoor te gaan.

En precies daar zag ik iets wat veel groter is dan een ochtend waarop ik moe ben.

Ik weet namelijk heel goed wat ik wil. Ik wil ondernemen, mijn eigen broek ophouden, veel geld verdienen, creëren, schrijven en praten. Ik wil mensen helpen met systemisch werk en iets groots bouwen. Daar zit eigenlijk verrassend weinig twijfel.

Maar zodra er spanning ontstaat, er financieel tekort is, iets langer duurt dan ik wil of ik zelf even niet lekker in mijn vel zit, gebeurt er iets anders. Dan stel ik niet alleen mijn planning voor die dag bij, maar begin ik mijn hele keuze opnieuw ter discussie te stellen.

Misschien moet ik toch gewoon iets ernaast gaan doen. Misschien duurt dit te lang. Misschien moet ik realistischer zijn. Misschien moet ik eerst gewoon zorgen dat er geld binnenkomt.

Voor ik het weet, voer ik in mijn eigen hoofd opnieuw een complete rechtszaak over een keuze die ik allang heb gemaakt. En daar zit voor mij een belangrijk onderscheid: moe zijn is geen twijfel. Verdriet is geen twijfel. Tekort voelen is geen twijfel. Het zijn gevoelens en omstandigheden waarop ik vervolgens een oud patroon plak waarin ineens mijn hele koers weer ter discussie staat.

Misschien is dat wel wat zoveel energie kost. Niet per se het grote leven dat ik wil bouwen, maar het voortdurend opnieuw moeten verdedigen waarom ik dat leven überhaupt mag willen.

En daar wordt het voor mij systemisch interessant. Want wat gebeurt er wanneer jij iets wilt wat binnen het systeem waar je vandaan komt helemaal niet zo vanzelfsprekend is?

Wanneer zekerheid belangrijk is, hard werken de norm is en doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg ergens diep in het systeem verankerd zit, kan een verlangen naar veel geld, vrijheid, ondernemerschap en een groot leven behoorlijk afwijken van wat vertrouwd voelt.

Je kunt je daartegen afzetten, maar je kunt ook iets veel subtielers gaan doen: je blijft proberen te bewijzen dat jouw keuze óók goed is. Kijk maar, het lukt me wel. Kijk maar, ik kan hier geld mee verdienen. Kijk maar, ik ben niet onverantwoordelijk. Kijk maar, ik heb hier echt over nagedacht.

Voor je het weet ben je niet alleen je eigen leven aan het leiden, maar tegelijkertijd bezig je bestaansrecht voor dat leven te verdedigen.

En dat lijkt misschien autonoom. Je gaat immers je eigen weg. Maar zolang jij nog moet bewijzen dat jouw keuze goed is, heb je de ander ergens nog steeds nodig om jouw keuze geldig te maken. Dan ben je misschien fysiek allang uit het oude systeem gestapt, terwijl je innerlijk nog steeds om toestemming vraagt.

De systemische beweging zit voor mij daarom niet in nóg harder vechten voor mijn plek. Juist niet. Het zit in kunnen zeggen: ik zie waar ik vandaan kom. Ik respecteer dat jullie andere keuzes hebben gemaakt en ik hoor nog steeds bij jullie. En ik kies anders.

Je hoeft je systeem niet te overtuigen om je eigen plek te mogen innemen.

Leiderschap betekent voor mij daarom niet dat ik nooit meer moe, verdrietig, bang of onzeker mag zijn. Dat zou alleen maar een nieuwe versie worden van mezelf voortdurend moeten verbeteren.

Leiderschap betekent dat ik wat ik voel serieus neem, zonder het automatisch beslissingsbevoegdheid te geven over de richting van mijn leven.

Ik hoef mezelf vandaag dus niet op te peppen totdat ik me weer fantastisch voel. Ik hoef geen affirmaties op te zeggen totdat ik weer geloof dat alles mogelijk is en ik hoef mezelf al helemaal niet over mijn grenzen heen te trekken om te bewijzen hoe gedisciplineerd ik ben. Als ik moe ben, mag ik rusten. Als ik verdrietig ben, mag dat verdriet er zijn. En als ik tekort voel, hoef ik mezelf niet wijs te maken dat ik eigenlijk overvloed voel.

Maar ik hoef van die gevoelens ook geen nieuw levensbesluit te maken.

Dus neem ik dat filmpje op dat ik wilde opnemen. Niet omdat mijn verdriet eerst weg moet of omdat ik mezelf iets moet bewijzen, maar omdat ik heb gekozen om te bouwen en mezelf niet meer wil verlaten zodra het ongemakkelijk wordt. Daarna kan ik prima op de bank gaan liggen.

Dat is voor mij het leiderschap terugpakken: niet harder werken en niet harder vechten, maar onderscheid leren maken tussen wat je op dit moment voelt en wat je ten diepste gekozen hebt.

Misschien is dat ook een interessante vraag voor jou: welke keuze heb jij eigenlijk allang gemaakt, maar sleep je iedere keer opnieuw voor de rechter zodra het spannend wordt?

Want misschien hoef je jezelf niet nóg beter te overtuigen. Misschien hoef je niet nóg harder te werken om te bewijzen dat je het waard bent. Misschien hoef je zelfs niet meer te vechten voor je plek.

Misschien is het tijd om hem in te nemen.

Soms weet je heel goed wat je wilt en toch lukt het niet om daar werkelijk voor te blijven staan. Je begrijpt rationeel wat je doet, hebt er misschien al eindeloos over nagedacht en toch lijkt hetzelfde patroon je iedere keer weer terug te trekken.

Dan is het interessant om niet nog harder aan jezelf te werken, maar te onderzoeken wat er onder de oppervlakte werkelijk meespeelt.

In De Vrijheidsreis kijken we juist naar die laag. Naar de patronen, loyaliteiten en dynamieken die invloed kunnen hebben op de keuzes die je maakt, zodat je niet alleen begrijpt wat er gebeurt, maar ook kunt onderzoeken welke beweging er voor jou mogelijk is.

Benieuwd wat er bij jou onder de oppervlakte speelt? Zowel als particulier of als ondernemer kan je bij mij terecht voor een losse opstelling of een traject.